To kraambezoek or not to kraambezoek. Dit vinden jullie ervan!

Rien de Mey
kraambezoek ziekenhuis

Geen drukte in de gangen, geen volle ziekenhuiskamers of ploffende cavakurken. De corona-bezoekregelingen zorgden de afgelopen maanden voor een kraamafdeling 2.0. En daar zagen nogal wat ziekenhuizen, maar ook prille ouders, de voordelen wel van in. ‘Rustigere baby’s én rustigere mama’s’, klonk het. Net als ‘meer tijd voor hechting en herstel’, maar ook ‘een fijnere werking voor het verplegend personeel’. Er gingen eind vorige week dan ook stemmen op om de strengere bezoekregeling te blijven aanhouden. Kraambezoek of geen kraambezoek? In intieme kring of voor iedereen? Wij waren benieuwd wat jullie ervan vinden. Dus hebben we het gewoon gevraagd! Hier zijn de resultaten van onze peiling:

Wat zouden jullie het fijnst vinden?

Er bestaan natuurlijk fifty shades of kraambezoek.

En ook: jullie reacties, recht uit onze mailbox!

“De echte overrompeling – 15 man in zo’n kleine kamer! Help! – vond ik écht niet aangenaam. Maar… op bezoek komen ze toch. Thuis blijven mensen veel langer plakken en daar heb je geen vroedvrouwen die iedereen vriendelijk maar kordaat naar huis sturen. Alleszins: ik ben wel heel blij dat het in vraag wordt gesteld. Want eigenlijk vind ik het vooral erg hoe  pasgeboren baby’s worden ‘opgeëist’ en hoe je als mama meteen de boeman bent als je voor jezelf opkomt.”

***

“Ik vond dat bezoek ongelooflijk stresserend, was veel te labiel én ik had pijn. Mij ‘klaarmaken voor het bezoek’ deed ik al huilend.”

***

“Stel dat het niet mag? Dan ben ik opgelucht dat ik niet boeman hoef te zijn. Ik ga echt genieten van die rust, denk ik.”

***

“Beetje jammer: er wordt nu wel veel gesproken over kraambezoek, maar wat met zwangere mama’s die in het ziekenhuis liggen en nu maar heel beperkt bezoek mogen krijgen? Ik lig hier morgen 4 weken en heb het geluk dat ik, naast mijn partner, mijn dochter (15 maanden) heel af en toe eens mag zien. Geen afleiding en geen bezoek: dat maakt het echt moeilijk. Wat meer mensen mogen zien zou een mentaal opkikkertje zijn.”

***

“Dat je geen bezoek wil kan je toch ook zelf aangeven? Al is het natuurlijk niet simpel om je eigen grenzen te bewaken als je zo emotioneel bent dat je zelf niet meer weet waar die grenzen nu precies liggen. Onze oplossing bij een volgend kindje? Het grote nieuws enkel in intieme kring delen en de rest van de wereld pas op de hoogte brengen als we het ziekenhuis verlaten.”

***

“Oma’s en opa’s hebben ons wel geholpen om de kaartjes te versturen en spullen te brengen die we nodig hadden. En de steun van mijn zus was ook echt fijn. Dus dat zou ik wel missen. Maar al het andere bezoek? Dat mocht gerust wat wachten.”

***

LEES OOK: Kinderpsychiater Binu Singh: “Pasgeboren baby’s en hun mama’s zijn eigenlijk niet gemaakt voor al dat kraambezoek”

***

“Ik vind dat iedere ouder dat voor zichzelf mag beslissen. Andere mensen kunnen misschien wel veel kracht putten uit bezoek?”

***

“Hier een eerste baby in februari gekregen en mochten we het opnieuw doen, dan zouden we het bezoek toch echt geweerd hebben.”

***

“Ik ken vier mama’s die tijdens de lockdown zijn bevallen. Allemaal super tevreden dat ze zich niet moesten verantwoorden omdat ze niemand in de buurt wilden.”

***

“Bevallen met de Corona-maatregelen. Vooral het feit dat mijn dochter er niet mocht bij zijn vond ik moeilijk. Maar voor de rest wel genoten van de rust en kalmte!”

***

“Ik heb een hele zware bevalling gehad en de borstvoeding kwam ook moeilijk op gang de eerste dagen. Zonder bezoek kon ik goed rusten en mij echt concentreren op mijn baby en haar voeding, zonder dat er telkens iemand op zat te kijken.”

***

“Wat is intieme kring, natuurlijk? Bij ‘intieme kring’ horen voor mij ook mijn broers en schoonbroers met hun gezinnen. Dat is wel wat anders dan enkel grootouders…”

***

“Ik vond het écht niet fijn dat ons andere kindje, onze dochter, niet op bezoek mocht komen!”

***

“Bezoekers met een uurwerk aan, dat zou ook al een oplossing zijn. Waarom blijven mensen toch uren zitten?”

***

“Alleen de papa, dat was toch net iets te intiem…”

***

“Kraambezoek in het ziekenhuis heeft ook voordelen. Vooral: de uren zijn beperkt en zo kan het bezoek niet eindeloos blijven plakken, wat thuis wel zo is. Wij waren in ieder geval te braaf om aan te geven dat de bezoektijd erop zat…”

***

“Het probleem bij “ja” is dat je dat niet kan kiezen. Er duiken altijd wel ongevraagde bezoekers op.”

***

“Ik heb mijn eerste kindje (met keizersnede) tijdens de coronacrisis gekregen, dus zonder bezoek. Het was een mooie, intense zesdaagse. We hadden alle tijd om rustig en zonder gêne te wennen (en te werken) aan de borstvoeding. Ik zou het bij een volgend kindje niet anders willen. Nu, ik was sowieso van plan om de eerste dagen niemand te laten komen, omdat ik bij andere mama’s zag hoe moe ze wel niet waren. Dan hoef je die drukte er niet bovenop. Ik ben daarom voorstander van ‘geen bezoek meer toelaten’, omdat niet elke vrouw durft aan te geven dat ze rust wil. Of misschien ook nog niet beseft wat haar te wachten staat, wanneer ze een eerste verwacht. Het is zo fijn om in je bubbel te genieten met de beste hulp en raad (vroedvrouwen aan de top!) die je je kan bedenken.”

***

“Graag, maar dan enkel de ouders en meter en peter. Na een lange weg om zwanger te worden zit iedereen te wachten op ons wonder. Maar wat als ik al die mensen na drie dagen rust in het ziekenhuis, thuis moet ontvangen? Ik blijf het heel dubbel vinden.”

***

“Even mijn antwoord « iedereen welkom » nuanceren: ik heb drie vlotte bevallingen gehad, voelde me meteen prima! Dus ik had liever een bezoekje van 15-30 min op de materniteit dan een halve zondag bij ons thuis. Die eerste weken thuis waren dus steeds heel rustig bij ons omdat al veel mensen de nieuwe baby gezien hadden en dat vond ik super.”

***

“Beperkt bezoek fijn vind ik wel fijn. Helemaal niks is ook best eenzaam, mijn man is na de bevalling naar huis gegaan voor onze dochter, aangezien onze zoon in volle coronaperiode is geboren. Een heuse volkstoeloop hoeft niet, maar niks is ook maar niks…”

***

“20 weken zwanger, en we hebben onze intieme kring al laten weten dat wij de eerste week geen bezoek zullen ontvangen.”

***

“Ik zit eerder in ‘team liever niet’. Omdat het soms bij je intieme kring nog het moeilijkst van al is om grenzen te stellen.”

***

“Ik ben van mening dat je dit zelf moet kunnen beslissen. Al zijn wij zeker ook voorstander van weinig bezoek! Mijn eerste is prematuur geboren. Had ik dan helemaal geen bezoek gekregen, dan had ik me nog eenzamer gevoeld. We deden wel maar één bezoekje (één persoon of koppel) per bezoekblok en dat vond ik prima. Al begrijp ik wel dat anderen misschien niet zo op dezelfde golflengte zitten met hun partner of hun wens niet durven door te drukken naar de familie/vrienden toe.”

***

“Ik ben een maand geleden bevallen, in het ‘coronatijdperk”. Ik vond het op zich wel aangenaam dat er geen bezoek kwam in het ziekenhuis, maar… van zodra je thuis bent wilden alle oma’s, opa’s, broers en zussen uiteindelijk toch allemaal asap de baby zien… Dichte familie wat gespreid laten komen zou dus wel aangenaam zijn!”

***

“Ik ben op 20 mei bevallen en in het ziekenhuis was het behoorlijk stil. We hebben van de rust kunnen genieten en mekaar leren kennen. Met doorlopend bezoek is dat ondenkbaar. Maar ja… dan kwam het moment dat we naar huis mochten en we ons kindje wel aan iedereen wilden laten zien. Zo zaten we een volle maand met bezoekjes die we anders misschien op twee dagen in het ziekenhuis hadden kunnen inplannen. Dat was ook vermoeiend!”

***

“Wij hebben het kraambezoek bij onze eerste zoon volledig gemist, aangezien we werden overgebracht naar intensieve neonatologie in een ander ziekenhuis. Ik vond het énorm spijtig alle doopsuiker weer te moeten inpakken en maanden zonder bezoek door te brengen door het hoge infectiegevaar. Ik zat al maanden in isolatie in het ziekenhuis door een zwangerschapsvergiftiging, mocht niemand zien vanwege te veel prikkels etc… Ik miste écht mijn vrienden om me heen. Het moet geen overrompeling zijn, maar mensen die dicht bij je staan, zouden wel uitgenodigd moeten kunnen worden. Net daar zit het hem: op vraag van de ouders, niet op eigen initiatief. Een verre tante of vrienden van mijn ouders zullen mogen wachten tot de babyborrel.”

***

“Ik ben twee maanden geleden bevallen van mijn tweede kindje. En hoe trots en fier je dan wel bent, je lichaam en je pasgeborene hebben echt geen nood om van 14 tot 20 uur (soms zelfs later) onder de mensen te zijn. Ook al genoot ik bij mijn eerste van het bezoek, ik heb pas bij mijn tweede gemerkt hoe belangrijk het is om de eerste dagen te cocoonen en om elkaar te leren kennen! En dat kan niet als je kamer vol vrienden en familie zit en nog minder als de baby van arm tot arm gaat. Ik was toch blij wanneer het bezoekuur erop zat.”

***

“Deze keer had Corona voor ons beslist om geen bezoek toe te laten. OPLUCHTING! Zowel voor mijn man als voor mezelf. We hebben ons eerste kindje wel heel hard gemist. Want zij mocht ook nog niet op bezoek komen. Maar die schade werd meteen ingehaald de eerste dagen thuis met ons viertjes, want de crèche was toen ook nog gesloten.”

***

“Liever in het ziekenhuis dan achteraf thuis, denk ik dan?”

***

“Graag, maar beperkt tot bijvoorbeeld twee personen die de ouders zelf mogen kiezen. En zeker geen verplichting. Ik ben zelf bevallen op 12 mei van een derde zoontje en geen bezoek ontvangen zorgt inderdaad voor meer rust. Zalig! Maar de oudere broertjes of mijn mama even laten langskomen, had ook wel deugd gedaan…”

Scroll To Top